W lotosie i cieniu

W dolinie, gdzie wiatr szeptał wśród bambusów, rosły rośliny wodne - pokorne, niemal niewidzialne, zginające liście pod ciężarem rosy. Pośród nich wyrastał lotos - wysoki, biały, prosty jak wieża światła. Inne rośliny szeptały: On myśli, że jest piękniejszy od nas. - Patrzy tylko na siebie, na swoje odbicie w tafli wody... Lotos jednak nie odpowiadał. Każdego ranka otwierał płatki ku słońcu - nie po to, by inni go podziwiali, lecz by dotknąć nieba sobą. Pewnego dnia przyszła powódź i wszystkie rośliny znalazły się pod wodą. Tylko lotos wystawał ponad powierzchnię, kierując swój kielich ku chmurom. Przyleciały pszczoły, by ratować się przed utonięciem, przysiadły na jego płatkach. Przyszły dzieci z pobliskiej wioski, zobaczyły go z daleka i wiedziały, gdzie kończy się woda. Wtedy stare drzewo, które wszystko widziało, rzekło: - Lotos znał swoją wartość nie po to, by wzgardzić innymi, lecz by nie zapomnieć kim jest. I dlatego właśnie mógł być schronieniem.

(przekaz słowny)

663 237 180

kontakt@psychoterapiayoku.pl